Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2011
Δευτέρα 21 Νοεμβρίου 2011
ATH-KSO
Πλήρωσα 97,50 ευρώ (η αντίστροφη διαδρομή κοστίζει γύρω στα 80 ευρώ) για μια άγονη γραμμή επιδοτούμενη από την ΕΕ. Σταματάει δε ενίοτε και στην Κοζάνη, θυμίζοντας ΚΤΕΛ. Κυριακή 13 Νοεμβρίου 2011
Όταν ο Γ. Παπανδρέου ζήτησε δημοψήφισμα, είχε τα δίκια του... Του Φώτη Γεωργελέ, Athens Voice
ταν ο Γ. Παπανδρέου ζήτησε δημοψήφισμα, είχε τα δίκια του. Έκανε όμως λάθος. Γιατί σε κρίσιμες εποχές, δεν υπάρχουν δωρεάν πολιτικές κινήσεις. Και το αντίτιμο δεν το πλήρωσε μόνο αυτός, αλλά και η χώρα. Παρ’ όλα αυτά, το δημοψήφισμα ήταν η «παράφρων μεταβλητή» που έθεσε σε κίνηση το ακινητοποιημένο πολιτικό σύστημα και τοποθέτησε τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις. Δεν υπήρχε στα 37 χρόνια της μεταπολίτευσης καμία άλλη εποχή που να κυριαρχεί σε τέτοιο βαθμό η δημαγωγία, ο λαϊκισμός, η παραληρηματική απομάκρυνση από την πραγματικότητα. Δεν υπήρχε καμία άλλη εποχή που να μιλάμε για κρεμάλες, για προδότες, για δωσίλογους και γερμανική κατοχή. Αν έχετε προσέξει, 10 μέρες τώρα, οι κραυγές έχουν κοπάσει. Γιατί η Ευρωπαϊκή Κοινότητα είπε απλώς, «τέρμα τα κόλπα». Και έθεσε το πραγματικό ερώτημα: εμείς όλοι, οι 27 χώρες, αυτό το πρόγραμμα διάσωσης μπορέσαμε να προτείνουμε. Θέλετε να το πάρετε, θέλετε να το αφήσετε. Εσείς όμως θα αποφασίσετε, είσαστε μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ ή έξω;
Το δημοψήφισμα που δεν έγινε λειτούργησε παιδαγωγικά. Σε ένα 24ωρο αποκάλυψε όλη την υποκρισία και τον καιροσκοπισμό του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Ο Α. Σαμαράς που δεν ψήφιζε μνημόνια, μεσοπρόθεσμα, συμφωνίες και τα κατηγορούσε ότι υποθηκεύουν την ανεξαρτησία της χώρας, ξαφνικά τα υπερψηφίζει. Και κατηγορεί την κυβέρνηση γιατί με τις κινήσεις της θέτει σε κίνδυνο την έκτη δόση. Δεν παίρνουμε τα λεφτά. Αυτά που παίρνουμε δηλαδή, από τα μνημόνια, τα οποία όμως δεν ψηφίζει γιατί είναι καταστροφικά. Ξαφνικά όλοι κατάλαβαν ότι χωρίς τα δανεικά, στις 30 του μήνα δεν θα ’χουμε μισθούς και συντάξεις. Και όλοι αυτοί που κατηγορούσαν τις «συμφωνίες υποτέλειας», με την ίδια θέρμη κατηγορούσαν την κυβέρνηση γιατί με την ανευθυνότητά της έθετε σε κίνδυνο την επιβίωση της χώρας και τη θέση της στο ευρώ. Σ’ εκείνη την Ευρωζώνη δηλαδή, που μέχρι χθες αποτελούσε «imperium» γερμανικό στο οποίο είμαστε «προτεκτοράτο». Η υπέροχη εποποιία εξέγερσης των αγανακτισμένων οπλαρχηγών της εθνικής επανάστασης βούλιαξε στα ρηχά νερά της έκτης δόσης. Σε ένα 24ωρο, η επαναδιαπραγμάτευση, η αντίσταση, οι εναλλακτικές λύσεις, έδειξαν τη γελοιότητά τους. Αν τα πράγματα δεν ήταν τραγικά, αυτή τη στιγμή θα γελούσαμε. Πολιτικοί που η μεγαλύτερη στιγμή της καριέρας τους ήταν να εμφανίζονται στο πάνελ του Αυτιά και «οικονομολόγοι αφρικανικών σπουδών», δύο χρόνια διόρθωναν, κατέρριπταν, επαναδιαπραγματεύονταν, έλεγαν ηρωικά όχι στην Ευρωζώνη των 17 χωρών, στην Ευρωπαϊκή κοινότητα των 27 χωρών, στο ΔΝΤ όλων των χωρών του πλανήτη, την Κίνα, τη Ρωσία, τη Βραζιλία, την Ινδία, τις ΗΠΑ. Όσο κάθε τρίμηνο έρεαν τα δανεικά. Εκ του ασφαλούς.
Το δημοψήφισμα των δύο ημερών ήταν αρκετό για να αποκαλύψει τη δημαγωγία και της Αριστεράς. Ήταν πράγματι ανεξήγητο, μια χούντα, μια χώρα σε δημοκρατική εκτροπή, κατεχόμενη, προτεκτοράτο, υποτελής σε ξένες δυνάμεις, διενεργούσε δημοψήφισμα για να αποφασίσει ο λαός της για την τύχη του. Ωμούς εκβιασμούς κατήγγειλαν αμέσως. Γιατί όμως συνιστά ωμό εκβιασμό η δυνατότητα να αποφασίσει ο λαός την έξοδό του από το ευρώ; Αυτοί δεν έλεγαν ότι πρέπει να φύγουμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, να γυρίσουμε στο εθνικό νόμισμα και ας το λέμε μνα; Ότι είναι 153 βουλευτές οι προδότες και 11 εκατομμύρια εμείς; Ξαφνικά σε ένα 24ωρο, η «αγανακτισμένη» ανυπακοή και η επίκληση της Άμεσης Δημοκρατίας στα ιντερνετικά καφενεία, τελείωσαν απότομα. Με την ίδια θέρμη, κατηγορούσαν τώρα το δημοψήφισμα, τα «εκβιαστικά διλήμματα». Ως γνωστόν ο λαός δεν πρέπει να αντιμετωπίζει διλήμματα. Ο «λαός» των τηλεοπτικών οπλαρχηγών πρέπει μόνο να διεκδικεί περισσότερα δανεικά. Αυτή η Αριστερά έχει από καιρό μεταναστεύσει στη μεταμεσονύχτια τηλεοπτική ζώνη, εκεί όπου το ηρωικό γένος των Ελ αντιμετωπίζει τις επιθέσεις των Νεφελίμ.
Ο Γ. Παπανδρέου είχε τα δίκια του. Έκανε όμως λάθος. Γιατί μπορεί ο εγκληματικός λαϊκισμός της αντιπολίτευσης να φρενάρει δυο χρόνια κάθε κίνηση και να διαπαιδαγωγεί την κοινωνία στον αμοραλισμό, αλλά δεν είναι αυτό το πρόβλημα. Ο ανορθολογισμός και η παράνοια σε μια κοινωνία φουντώνουν, όταν η υπευθυνότητα και ο ορθός λόγος υποχωρούν. Το πραγματικό πρόβλημα που οδήγησε στο απονενοημένο διάβημα του δημοψηφίσματος δεν ήταν οι μούντζες των παρελάσεων. Ήταν ότι κι αυτό το τρίμηνο ο προϋπολογισμός έπεσε έξω, τα ελλείμματα δεν μειώνονται, τα έσοδα δεν αυξάνονται. Είναι η κυβέρνηση που καθυστερεί, αναβάλλει τις μεταρρυθμίσεις στο μέλλον, είναι οι δικοί του υπουργοί που κοροϊδεύουν την Τρόικα, που ψηφίζουν νόμους και δεν υπογράφουν το διάταγμα για την εφαρμογή τους, που έχουν τρελάνει τα μέλη της Τρόικας σε σημείο να ζητάνε όλα μετάθεση και να δηλώνουν σε όποιον θέλει να τους ακούσει ότι δεν μπορούν να πιστέψουν ό,τι βλέπουν. Είναι η κυβέρνηση που δεν μπορεί να κυβερνήσει. Το γενικό λογιστήριο του κράτους είναι κλειστό, τα τελωνεία κλειστά, οι εφορίες δεν μαζεύουν φόρους, τα σκουπίδια δεν τα μαζεύει κανείς, οι συγκοινωνίες απεργούν, τα δικαστήρια δεν δικάζουν. Το κράτος έχει κρεμάσει ταμπέλα «κλειστόν».
Η κυβέρνηση δεν μπορούσε πια να κυβερνήσει και γι’ αυτό εγκατέλειψε. Κατάλαβε αυτό που ήταν γνωστό από την αρχή. Ότι για να αλλάξει αυτή η χώρα χρειάζεται ευρύτατες κοινωνικές συναινέσεις και πολιτικές συμμαχίες. Απέτυχε και στα δύο. Στην αρχή της θητείας της τα 2/3 των πολιτών ήταν υπέρ της ευρωπαϊκής λύσης. Στο τέλος, τα 2/3 ήταν αντίθετα στο μνημόνιο. Είχε απέναντί της το πελατειακό κράτος που συσπειρωνόταν μπροστά στην απειλή των μεταρρυθμίσεων αλλά και την υπόλοιπη κοινωνία που έβλεπε ότι οι μεταρρυθμίσεις έμεναν πάντα εξαγγελίες και στη θέση τους έμπαιναν μόνο φόροι για να συντηρήσουν το κόστος του πελατειακού κράτους. Είχε την τύχη η σχεδόν υποχρεωτική, παντού όπου συνέβη χρεοκοπία, αναδιάρθρωση του πολιτικού συστήματος να αρχίσει με διασπάσεις της Ν. Δημοκρατίας και του Σύριζα, και αντί να οικοδομήσει συμμαχίες με όσες κομματικές ή ανεξάρτητες δυνάμεις υποστήριζαν την ευρωπαϊκή διέξοδο, δεν μπόρεσε να συσπειρώσει ούτε το κυβερνητικό κόμμα. Ακόμα, το ΠΑΣΟΚ διαιρείται σε «φίλους», προεδρικούς, υποστηρικτές του Βενιζέλου, της οικογένειας, «κηπουρούς», πρώην εκσυγχρονιστές. Σε ομάδες μετόχων δηλαδή και όχι σε ιδεολογικά ρεύματα. Αν και την τελευταία εβδομάδα ο πολιτικός χρόνος επιταχύνθηκε, ο τρόπος δημιουργίας της κυβέρνησης έκτακτης ανάγκης έδειξε ότι η αρτηριοσκλήρωση του πολιτικού συστήματος δεν επιτρέπει πολλές ελπίδες. Την ώρα που η χώρα χρεοκοπεί, οι περισσότεροι κάνουν τακτικισμούς για να κερδίσουν τα περισσότερα οφέλη στις επερχόμενες εκλογές. Πέρασαν δυο χρόνια για να καταλάβει το ΠΑΣΟΚ την κατάσταση που βρισκόμαστε και το ατύχημα είναι πως, όπως δείχνει η συμπεριφορά της, η ΝΔ βρίσκεται ακόμα εκεί που ήταν το ΠΑΣΟΚ πριν δυο χρόνια. Ο Αντώνης Σαμαράς θέλει να γίνει πρωθυπουργός. Απλά πράγματα. Τελεία.
Ο πολιτικός χρόνος έχει επιταχυνθεί αλλά ο πραγματικός χρόνος έχει τελειώσει. Πολύ φοβάμαι ότι δεν υπάρχει χρόνος για τα επόμενα πειράματα. Το πείραμα της κυβέρνησης εθνικής συνεργασίας φρόντισαν ήδη να το κάψουν.
Edito 368
FAUX SOCIETY
Κυριακή 6 Νοεμβρίου 2011
Faux
Ήταν φοιτήτριες ενός κράτους που ίδρυε φο-μπιζού Τ.Ε.Ι σε κάθε κεφαλοχώρι, Α.Ε.Ι σε κάθε κώμη, όπως ίδρυε στρατόπεδα πριν δυο δεκαετίες,. Εισερχόσουν από την πύλη με γενικό βαθμό 7, δεν έβγαινες ποτέ. Οι περίοικοι νοίκιαζαν άθλια σπίτια και πουλούσαν άθλια σάντουιτς.
Οι γονείς καμάρωναν. Τα βλαστάρια έκαναν βραδιές και εκδρομές.
Ήταν ημερολόγια ενός κράτους με φο-μπιζού συλλόγους σε κάθε κεφαλοχώρι, συνεταιρισμούς σε κάθε κώμη. Είκοσι υπογραφές, τα πρωτοδικεία αποφάσιζαν. Δραστηριότητες τρεις: ημερολόγια, σουβλάκια και σουλατσάρισμα σε γραφεία για επιδοτήσεις.
Οι πρόεδροι καμάρωναν. Τα μέλη έκαναν βραδιές και εκδρομές.
Σάββατο 5 Νοεμβρίου 2011
Ας ξαναρχίσω
Είναι μέρες λευκές που στερεύει κανείς, είναι και μέρες άλλες.
Αν εξακολουθητικώς διαβάζεις ή βλέπεις τηλεόραση, ξεχνιέσαι. Σε παρασέρνουν.
Πάντα υπάρχει κάτι να πει κανείς, έστω να αρθρώσει Beckettικά. Η σιωπή είναι μάλλον δυσχερέστερη.
Ας ξαναδώ.
Σάββατο 4 Δεκεμβρίου 2010
ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ-ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
Με 179.274 ψήφους και δείκτη επιρροής 86 (από το 1 έως το 100), ο πρωθυπουργός της Τουρκίας κρατά την πρώτη θέση στην ηλεκτρονική ψηφοφορία έως το μεσημέρι της Παρασκευής 3 Δεκεμβρίου.
Στο κείμενο που συνοδεύει την υποψηφιότητα Ερντογάν υπογραμμίζεται η σκληρή αντίδρασή του στην αιματηρή ισραηλινή επέμβαση στη διεθνή νηοπομπή που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στη Λωρίδα της Γάζας -μία από τις πολλές περιστάσεις εντός του 2010, στις οποίες η Τουρκία έδειξε μια καινούρια πρόθεση επίδειξης διπλωματικής ισχύος.
Το Time σημειώνει ότι κύρια ένδειξη της στροφής στη γεωπολιτική ενδεχομένως υπήρξε η συμμαχία Ερντογάν με τον Βραζιλιάνο πρόεδρο Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα για την κατάθεση πρότασης ανταλλαγής καυσίμων με το Ιράν, στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων για το πυρηνικό του πρόγραμμα. Πρόταση «ανταγωνιστική» απέναντι στο σχέδιο κυρώσεων που προώθησαν οι ΗΠΑ.
Έχοντας ενθαρρύνει μία επιχειρηματική ανάπτυξη στην Τουρκία και συμπαραταχθεί με την εθνικιστική πτέρυγα της χώρας που αρνείται ακόμη να αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Αρμενίων, ο Ερντογάν έχει δείξει ότι η Τουρκία δεν θα δειλιάσει πλέον να ρίξει το βάρος της στην έκρυθμη Μέση Ανατολή, καταλήγει το Time.
Ο ιδρυτής του WikiLeaks Τζούλιαν Άσαντζ, ο οποίος μονοπωλεί την επικαιρότητα με μπαράζ διαρροών που προκαλούν τριγμούς σε ηγέτες και κυβερνήσεις, έρχεται μέχρι στιγμής δεύτερος στην ψηφοφορία με 119.865 ψήφους με δείκτη επιρροής 85. Τον ακολουθεί η Lady Gaga, η οποία στα 24 χρόνια της και με μόλις δύο δίσκους στο ενεργητικό της έχει φέρει νέα πνοή στην ποπ μουσική και έχει γίνει ίνδαλμα (ψήφοι 121.767 και δείκτης επιρροής 77).
Η ψηφοφορία για το Πρόσωπο της Χρονιάς του Time
Ακολουθούν: Τζον Στιούαρτ και Στίβεν Κόλμπερτ, Γκλεν Μπεκ, Μπαράκ Ομπάμα, Στιβ Τζομπς, ο άνεργος Αμερικανός, οι μεταλλωρύχοι της Χιλής, Σάρα Πέιλιν, Μαρκ Ζούκερμπεργκ, Λιου Σιαομπό, Ντέιβιντ Κάμερον, Χου Ζιντάο, Ρόμπερτ Γκέιτς, Φαϊζάλ Αμπντούλ Ραούφ, Νάνσι Πελόσι, Κρεγκ Βέντερ, Αρνι Ντάνκαν, Ελίζαμπεθ Γουόρεν-Μαίρη Σαπίρο-Σίλα Μπάιρ, Ντέιβντ και Τσαρλς Κοχ, ΛεΜπρόν Τζέιμς, Τζόναθαν Φράνζεν, Χαμίντ Καρζάι και Τόνι Χέιγουορντ.
Πέμπτη 18 Νοεμβρίου 2010
troika
Λεξ. Τριανταφυλλίδη
τρόικα η [tróika] O27 : 1. είδος μεγάλου έλκηθρου που το σέρνουν τρία άλογα και που το χρησιμοποιούν στη Pωσία. 2. (μτφ.) ομάδα τριών ατόμων, κυρίως πολιτικών, που συνεργάζονται στενά στην άσκηση της εξουσίας. [ρωσ. troĭka]
Blog Σαραντάκου
Οι πρώτες εφαρμογές της λέξης με τη μεταφορική σημασία στις ευρωπαϊκές γλώσσες φαίνεται να είναι σε ρωσικά συμφραζόμενα: στη δεκαετία του 1920 στα γαλλικά, για τους Στάλιν-Ζινόβιεφ-Κάμενεφ που είχαν κάνει μέτωπο κατά του Τρότσκι, αλλά και μεταπολεμικά, στα αγγλικά, για την τριανδρία που άσκησε την εξουσία στη μεταβατική περίοδο μετά τον θάνατο του Στάλιν. Τότε πρέπει να πέρασε και στα ελληνικά σε μεταφορική χρήση, στη δεκαετία του 1950 δηλαδή. Με τον καιρό, η λέξη εφαρμόστηκε σε κάθε λογής περιπτώσεις τριών προσώπων στην εξουσία: διάσημη τρόικα ήταν της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που αντιπροσώπευε την ΕΕ σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Αλλά αυτή που μας νοιάζει και μας καίει είναι η τωρινή τρόικα, που λέγεται έτσι διότι περιλαμβάνει τρεις εκπροσώπους, έναν από την ΕΕ, έναν από το ΔΝΤ κι έναν από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
Wikipedia- Websters
Επιπλέον είναι και ρωσικός παραδοσιακός χορός, όπου 2 γυναίκες και ένας άντρας μιμούνται το ανασήκωμα των αλόγων στα πίσω πόδια!